بر سر تـُـربت ِ من با مِی و مُطرِب بِنِشیـن

چرا نه در پی ِ عـــــزم ِ دیـــــار خود باشم؟    چرا نه خاک سر ِ کوی ِ یار ِ خود باشم؟

غم ِ غــریــبــی و غُـــربـت چو بر نمی تابم    به شهر ِ خود روم و شهـریـار خود باشم

ز ِ مَحـــرمــان ِ سراپَرده ی وصــــال شوم   ز ِ بــنــدگـــان ِ خــداونــدگــار ِ خود باشم

چو کار ِ عُــمــر نه پیداست ، باری آن اولی   که روز واقــعــه پیش ِ نگـار ِ خود باشم

زدست ِ بخت گران خواب و کار ِ بی سامان   گَرَم بُوَد گِـــلـــه ای رازدار ِ خــود باشم

همیشه پیشه ی من عــاشـقـی و رِنـــدی بود    دگر بکوشم و مشغول ِ کـــار ِ خود باشم

                             بُوَد که لطف ِ ازل رهنمون شود حافظ

                             و گر نه تا به ابد شرمسـار ِ خود باشم

مُژده ی وصــل ِ تو کز سر ِ جـان برخیزم    طایـر ِ قـــُدســم و از دام ِ جــهــان برخیزم

بِوَلای ِ تــــــو که بــنــده ی خویـشـم خوانی    از سر ِ خـواجـگی کـون و مکـان برخیزم

یا رب از ابر ِ هـــــدایـت ، برسـان بـارانی     پیشتر زانکه چو گـََردی ز ِ میـان برخیزم

بر سر تـُـربت ِ من با مِی و مُطرِب بِنِشیـن     تا بـِبـویـت ز ِ لَـحـَد رقـص کـُنـان برخیزم

خیز و بالا بِنما ، ای بُـت ِ شیرین حرَکـات      کَز سر ِ جان و جهان دست فشان برخیزم

گَر چه پیرم ، تو شبی تَنگ در آغوشم کش     تا سحرگَه ز ِ کنار ِ تــــو جــوان برخیزم

                         روز ِ مـــرگــم نَفَسی مُهلت ِ دیـــــــدار بده

                         تا چو حافظ ز ِ سر ِ جان و جهان برخیزم

پ.ن1: اینجایم بر تَلّی از خاکستر !

        پا بر تیغ می کشم و به فریب ِ هر صدای ِ دور ، دستمال ِ سُرخ ِ دلم را تکان می دهم . . .

حسین پناهی

پ.ن2: همیشه بدیهیات با واقعیات یکی نیستند ! می فهمی ؟ فکر نکنم !

 

پيام هاي ديگران ()        لینک ایـن نوشتـه        ۱۳۸٥/۱٠/۱