پسر معمولی

گـ ـفـ ـتـ ـگـ ـو هـ ـا ی مـ ـن بـ ـا خـ ـو د م

 
نویسنده : شهاب - ساعت ۸:۱٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/۱٠/٢٥
 

نگاهم به ساعت میافتد ، فردا را به یکباره سر می کشم
افسار از دست رفته ی زمان در هوا پیچ و تاب می خورد
و روزهای بی خورشید یک به یک می آیند و می روند
برف های یخ زده و کف کفش هایی صاف ، می شود  یک تمرین مجانی اسکی
فیلم ها ، زندگی ها ، و فردا ها همه یخ زده اند
نگاه ها خیره
و دل ها لرزان
مرداب با نیلوفر های زیبایش حالم را به هم می زند
امید که پنجره ای به گرمی باز شود
و خورشید را صدا کند . . .


 
 
 
نویسنده : شهاب - ساعت ۳:٤۸ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٦/۱٠/۱٠
 

کودک ِ بازیگوش ِ خیال ، به هر کجا سرک می کشد ،
گاه به رویایی مه آلود می رسد
و گاه به کابوسی سیاه . . .
این کودک هرکجا که هست بیرون از دایره پرسه می زند ،
دایره ای بدون ِ کودکی پایبند . .  .
تو را تنها درون این دایره می یابم ،
با نگاه آرامت ،
و با لبخند شیرینت . . .


 
 
 
نویسنده : شهاب - ساعت ۱:٢٠ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٦/۱٠/٥
 

خاک ، شن و علف
دشت ، با موسیقی گام هایش
با ذهنی خالی
تند یا آهسته
و یا نشستن به کناری
در سکوتی آهنگین
بی سنگینی هر نگاهی
فریادی که نه گوشی می خراشد
نه خاطری آزرده می کند
و نه قلبی را نگران
نه رفتن و نه آمدن
تنها پیمودن
بی هیچ تیک تاک ساعتی
که دیر شدنی را گوشزد کند
لذت تنهایی . . .
با پیتزا !
نگاه های سنگین
و شاید دنیای مجازی
اتاق هایی تنگ
آسمانی خاکستری
و این همه دانستن
تنهایی یعنی غم
یعنی بی کسی . . .
در دشت تنهایی یعنی لذت
نیاز
غرور
و یافتن ، نه دانستن . . . 


 
 
دل بی تو به جان آمد ، وقتست که بــــاز آیی
نویسنده : شهاب - ساعت ۱٢:٥٦ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٦/۱٠/٢
 

و اما حافظ با من چنین گفت :

سلامی چـو بــــــوی خــوش آشـنـــایی   بدان مـردمِ دیده ی روشنـــــــایی

درودی چــو نـــــــورِ دل پارســـایــان   بدان شــمــع خـلـوتـگـه پارسـایی

نمی بینم از همدمان هیچ بر جای   دلم خون شد از غُصه ، ساقی کجایی ؟

زِ کوی مــغــان رُخ مگـــردان که آنجا   فروشند مـفـتـاح مشـکـل گشــایی

عروس جهان گرچه در حدِّ حسن است   زِ حد می برد شیوه ی بی وفـایی

دلِ خـســتــه ی من گرش هـمـتی هست   نخواهد زِ سنگین دلان مومیــایی

مِــی صـوفـــی افکن ، کجا می فروشند   که در تابم از دست زُهـــد ریایی

رفـیـقـان چنان عــهــد صُحبت شکستند   که گویی نبودست خــود آشــنایی

مرا گر تو بگذاری ای نَـفـسِ طـامـــــع   بسی پــادشــایی کنم در گــــدایی

بیاموزمت کـیـمـیــای سـعـــــــــــــادت   زِهم صحبتِ بَـد جُـــدایی جُـــدایی

                 مکن حافظ از جُــورِ دوران شــکـایـت

                 چه دانی تو ای بــنــده ! کـارِ خــدایــی

ای پادشه خوبان ! داد از غـــمِ تـنـهـــایی   دل بی تو به جان آمد ، وقتست که بــــاز آیی

دایم گــُل این بُستـان شــــــاداب نمی مانـد   دریـاب ضعـیـفــان را در وقت تــوانــــــایی

دیشب گِــلِــه ی زُلـفـــش با باد همی کردم   گفتا غلطی بگذر زین فــکــرت ســـــــودایی

صَد بادِ صبا اینجا با ســـلــســــه میرقصند   ایـنـسـت حـــــریــف ای دل تا بــاد نپیمـایی

مشتاقی و مهجوری دور از تـو چنانم کرد   کز دست بخواهـد پــــایاب شــکــیــبــــــایی

یا رب به که شاید گفت این نکته که در عالم   رُخساره به کس ننمود آن شـاهد هر جایی

ساقی ! چمنِ گل را بی روی تو رنگی نیست   شمشاد خرامان کن تا بـــاغ بــیــــــارایی

ای درد توام درمــان در بـستـر نـــــاکـامی   وی یاد توام مــونــس در گوشه ی تـنـهـایی

در دایره ی قسمت ما نقطه ی تسلیمیــم   لطف آن چه تو اندیشی حُــکم آن چه تو فرمایی

فکر خود و رأی خود در عالم رندی نیست   کُفرست درین مذهب خود بینی و خود رأیی

زین دایره ی مینا خونین جــگـرم مِـــی ده   تا حل کنم این مـشـکـل در ســاغــــر مینایی

                         حافظ شب هجران شد ، بویِ خوش وصل آید

                          شـادیـت مـبــارک بــــاد ای عـاشـق شـیـدایی