پسر معمولی

گـ ـفـ ـتـ ـگـ ـو هـ ـا ی مـ ـن بـ ـا خـ ـو د م

و اما واقعیت !
نویسنده : شهاب - ساعت ۱:۱۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/۳/٢٤
 

پس از بازی فوتبال تیم ایران با اردن در تهران که چهارشنبه شب با نتیجه ی یک بر صفر به سود اردن به پایان رسید , روزنامه های ایران کما فی السابق شروع به  سر و صدا و فحش و ناسزا گویی به تمام کسانی که می توانستند کردند و مثل همیشه بدون کوچک ترین بحث منطقی ای با برخورد احساسی و جنجال بر انگیز که در واقع شاید ترفندی برای فروش بیشتر روی گیشه بوده باشد لب به انتقاد گشودند .

حتی  انگلیسی های مغرور که خوذ را کشور خود را – البته به حق - مهد فوتبال جهان می دانند هم با اینکه ظرف چند سال اخیر در سطح ملی به هیچ افتخاری دست نیافته اند این چنین خود خواهانه تمامی بار عدم موفقیتشان را بر گردن مربیان و بازیکنان و اتحادیه فوتبالشان نمی اندازند , چرا که با وجود غروری که دارند آنقدر با فرهنگ هستند که واقعیت ها را بپذیرند و علت شکست را هم در ضعف های خود و هم در قدرت حریفان جستجو کنند . آنها در شرف شروع بازیهایشان در جام ملتهای اروپا – یورو 2004 – بزرگترین شانس خود را داشتن مربی ای چون اسون گوران اریکسون می دانند در حالیکه او هنوز موفق به کسب هیچ افتخاری برای انگلیس نشده است .

نمیدانم به چه دلیل و از روی کدام سابقه ما ایرانی ها خود را در همه ی مسایل برترین می دانیم و مثلا در فوتبال با اینکه همواره یک کشور متوسط بوده ایم انتظارات بی جا و دور از ذهنی از تیم هایمان داریم به قول رییس فدراسیون قبلی – محسن صفایی فراهانی – :  ما یک پیان سواریم ولی انتظار داریم به مانند یک بنز سریع حرکت کند !

در فوتبال امروز جهان دیگر کمتر تیمی پیدا می شود که حتی در برابر تیم های بزرگ تن به شکست سنگین و پر گلی بدهد ( برای مثال می توان به تیم مالدیو اشاره کرد که چند سال پیش از ایران 17 گل می خورد ولی حالا حتی می تواند کره ی جنوبی یا ژاپن را در زمین خودش متوقف کند ) .

این مساله شاید یکی از اثرات حرکت دنیا به سمت مدینه ی فاضله ی دهکده ی جهانی باشد که علم و روش پیشرفت در فوتبال امروزه در اختیار تمامی جهانیان قرار دارد . در بسیاری از کشور ها مسابقات سطح بالای فوتبال به صورت مستقیم از تلویزیون پخش می شود و هم چنین مدرسان مربی گری فوتبال دائما در حال سفر به کشور های مختلف و تعلیم مربیان فوتبال هستند , از طرفی دیگر بسیاری از کشور هایی که از لحاظ فوتبال در سطح بالایی نیستند با استخدام مربی از کشور های صاحب فوتبال در جاده ی پیشرفت گام گذاشته اند . مساله ی دیگری هم که نمی شود از نظر دور داشت بالا رفتن قدرت بدنی بازیکنان فوتبال در سرتاسر دنیا نسبت به گذشته است . قدرت بدنی بالا که در اثر تمرینات علمی بدنسازی به وقوع پیوسته هنگامی که با اندیشه های به روز یک مربی همراه شود می تواند سبب شود که حتی یک تیم که بازیکنان سطح بالایی هم ندارد در برابر هیچ تیمی به راحتی گل نخورد و تسلیم نشود .

ولی ما هیچ گاه با این دید به مسایل نگاه نمی کنیم و پیشکسوتان فوتبال ما هنوز در 30 سال پیش که خود فوتبال بازی می کردند زندگی می کنند , هنوز فکر می کنند باید تیم هایی مثل اردن , امارات , سوریه , کویت , بحرین , قطر , عمان و .... که سالها پیش هر کدام برای ما حکم یک زنگ تفریح را داشتند , امروز هم در برابر ما به راحتی چندین گل بخورند و تسلیم شوند . در حالیکه باید این واقعیت را بپذیریم که حتی این تیم ها در برابر برزیل هم 6 گل نخواهند خورد چه برسد به ایران ! و این دلیلی ندارد جز اینکه اختلاف سطح در بین تیم های فوتبال جهان بسیار کمتر از گذشته شده است ......

به اعتقاد من فوتبال ایران با توجه به تمامی مشکلاتی که داشته و تمامی محدودیت هایی که بر او مستولی بوده در چند سال اخیر بسیار پیشرفت کرده , گر چه ما ایرانی ها هیچ گاه تحمل نداریم که نتیجه ی مثبت یک پروژه را بعد از اتمام آن ببینیم و تنها به فکر نتیجه گیری در نزدیک ترین زمان ممکن هستیم ...

کسانی که فوتبال ایران را در 10 سال اخیر پیگیری کرده باشند به یاد دارند که 10 سال پیش تیم های ایرانی چه در سطح بین الملی و چه در داخل کشور چه فوتبال سطح پایین و بی برنامه ای را ارائه می دادند ( که امروزه به این سیستم بازی فوتبال سیستم علی اصغری می گویند! ) ایران در آن سالها دیگر یک تیم قوی در سطح آسیا نبود تا اینکه تیم فوتبال پرسپولیس مربی ای به نام استانکو پاپلوکوویچ را به استخدام در آورد و این مربی توانست تیمی قوی با بازی بازیکنان برجسته ای چون علی دایی , کریم باقری , مهرداد میناوند , احمد رضا عابدزاده , نیما نکیسا , افشین پیروانی و .... که البته اکثرشان در پرسپولیس تبدیل به ستاره شدند توانست یک موج نو در فوتبال ایران آغاز کند که همین بازیکنان اسکلت اصلی تیم ملی ایران در جام ملتهای آسیا در سال 1996 شدند که این تیم بعد از سالها توانست نام ایران را در سطح آسیا مطرح کند و بین سه تیم اول آسیا قرار گیرد بعد از آن ایران موفق شد به جام جهانی 1998 راه یابد پس از آن دوبار قهرمان بازیهای آسیایی شد و البته به جام جهانی 2002 راه نیافت در طی این سالها کم کم فوتبال ایران سعی در تغییر ساختار فوتبال خود کرد که البته امروز اگر درست نگاه کنیم می بینیم که حرکت مثبتی آغاز شده و مسابقات باشگاهی داخل ایران امروز در سطح بسیار بالاتری نسبت به گذشته انجام می شود بسیاری از تیم ها رو به مربیان با دانش خارجی و ایرانی آورده اند پای بازیکنان خارجی کم کم به ایران باز می شود و تیم های زیادی هم صاحب زمین های اختصاصی تمرین و مسابقه شده اند که همه ی این ها می تواند باعث شود که در چند سال بعد با ادامه ی این رشد کم کم اثرات این تفکرات و پیشرفت ها را در سطح بین المللی ببینیم همانطور که امروزه شاهدیم کشورهایی چون زاپن کره جنوبی و ترکیه و ... حاصل سرمایه گذاری های خود را با صبر بسیار و بعد از چندین سال دیده اند و خواهند دید .

البته نمی توان منکر این شد که کشوری چون ایران با این همه ثروت و منابع توانایی سرمایه گذاری بسیار بیشتری را روی ورزش دارد ولی حال به هر دلیل سیاستمداران ایران همیشه ورزش را یک امر درجه ی دو می دانند .

حال اگر از این مسایل کلی بگذریم می رسیم به مسابقه ی ایران و اردن و دلایل شکست ایران و اینکه این شکست نشانه ی پسرفت فوتبال ایران است یا خیرو خیلی اما و اگر های دیگر :

دلایل عمده ی شکست ایران مقابل اردن :

1- خستگی بازیکنان : امروزه این مشکل برای بسیاری از کشور های جهان وجود دارد از آنجاییکه فوتبال به یک صنعت تبدیل شده هرچه مسابقات بیشتری برگزار شود پول بیشتری کسب خواهد شد ؛ در مسابقات جام جهانی 2002 همه شاهد بودیم بسیاری از کشورهای صاحب فوتبال و مدعی با بازیکنان خسته و بی انگیزه و اشباع شده ای که مسابقات زیاد و مشکلی را در طول مسابقات باشگاهی انجام داده بودند در مسابقات حاضر شدند و با نمایشی نا امید کننده از دور مسابقات حذف شدند ( ایتالیا , فرانسه , آرژانتین و ... ) همین مساله برای تیم ایران در مصاف با اردن وجود داشت در حالیکه مسابقات لیگ ایران به تازگی تمام شده و همه شاهد بودیم مسابقات امسال از چه کیفیتی برخوردار بود بازیکنان بعد از سپری کردن یک سال مشکل بدون داشتن استراحت کافی مجبور شدند در برابر اردن بایستند در حرکات بازیکنان ایران عدم تحرک و شادابی به خوبی مشخص بود .

2- رشد غیر منتظره ی تیم فوتبال اردن در طی چندماه اخیر :

با آمدن الجوهری که مشهورترین و بزرگ ترین مربی کشورهای عربی است به اردن ؛ اردن به یکباره متحول شد و در واقع هیچ شباهتی به قبل نداشت . تیم اردن یک ماه و نیم قبل از مسابقه با ایران در اردوی تدارکاتی حضور داشت تا به آمادگی بالایی برسد در حالیکه می دانیم بدلیل مسابقات باشگاهی , مسابقات تیم فوتبال امید و همچنین مسابقات سپاهان و ذوب آهن در جام باشگاه های آسیا از این امکان برخوردار نبود و بازیکنان خسته ی ایران تنها چند جلسه با هم تمرین کرده بودند .

اردنی ها با دوندگی بالا سعی کردن تمامی راه ها را برای رسیدن به دروازه ی خود مقابل بازیکنان ایران ببندند , این سبک بازی در واقع می تواند هر تیم را دچار مشکل کند , حتی تیم های بزرگ هم در برابر چنی روش بازی ای به سختی گل می زنند .

3- ترکیب اولیه ی تیم ایران :

فکر میکنم براکو با توجه به شناختی که از وضعیت بازیکنان در تمرینات پیدا کرده بود باید چند بازیکن دیگر را به زمین می فرستاد به طور مثال علی کریمی و علیرضا نیکبخت واحدی هیچ حرکت مثبتی در طول مسابقه نداشتند , از طرف دیگر شاید اگر مشکل خداداد عزیزی با تیم ملی حل شود در این جور مواقع که بازی گره می خورد وجودش کلید برتری ایران باشد .

4- شانس :

نباید فراموش کرد که فوتبال جذاب است چون غیر قابل پیش بینی است .ایران در طول این مسابقه 13 فرصت گل داشت در حالیکه اردن تنها 4 بار به دروازه ی ایران نزدیک شد . مطمئنا اگر ایران بر طبق جریان بازی مسابقه را برده بود امروز همه در حال تعریف و تمجید از تیممان بودیم!