پسر معمولی

گـ ـفـ ـتـ ـگـ ـو هـ ـا ی مـ ـن بـ ـا خـ ـو د م

کسی او را دوست ندارد ....
نویسنده : شهاب - ساعت ۱۱:٥۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۳/٥/۱٩
 

یکی از مشخصه هایی که باعث پیشرفت و موفقیت علی دایی تا به حال بوده ، برخورد های حرفه ای سیاستمدارانه و تیزهوشانه اش چه در زمین مسابقه و چه خارج از آن بوده است .
ولی در جام ملتهای آسیا که تنها چند روز از پایانش می گذرد دایی و برانکو ایوانکویچ مشترکا اعمالی انجام دادند که باعث شد زحمات و کارهای مثبتی که برای فوتبال ایران تا به حال انجام داده اند تا حدی در نزد افکار عمومی کمرنگ گردد تا بدین حد که بسیاری از مردم فوتبال دوست بر این عقیده اند که علی دایی باید از تیم ملی فوتبال خداحافظی کند .
اینکه دایی با وجود مصدومیت شدید تمام بازی های ایران را به طور کامل بازی کرد تنها حاصلش تغییر دید مردم به او و کاهش محبوبیتش بود .... دایی می توانست این جام را از دست بدهد ولی بعد از این تورنمنت باز هم در بازی های تیم ملی حضوری پر رنگ داشته باشد ... ولی حالا همه از او می خواهند تا کفش هایش را اویزان کند ....
نمی دانم این اعتماد به نفس بیش از حد که اینچنین باعث شده سالهای اخر فوتبال او بدین شکل سپری شود از کجا آمده ....
مسلما اگر الان به دایی کسی بگوید که وقت خداحافظی فرا رسیده او با لحنی متکبرانه و توام با تحکم و خشونت خواهد گفت : شما چیزی از فوتبال نمی فهمید .... و جملاتی از این قبیل .
آقای دایی این غرور باعث شده که چشمت بر روی واقعیات بسته شود .....
نگذار که من و دیگر طرفدارانت هم از تو نا امید شویم ......
اگر وقتش رسیده نترس ... و در اوج خداحافظی کن ......

دایی با تمام ستاره های فوتبال ما فرق دارد :
یک فوتبالیست بد هیکل با استیل بدنی عجیب و غیر فوتبالی .
بازیکنی که تکنیک حمل توپش بسیار ضعیف است و در کار با پا بازیکن بزرگی نیست .
بازیکنی که به هیچوجه خوش چهره نیست تا جوانان پوسترش را به دیوار بکوبند .
بازیکنی که رابطه خوبی با روزنامه نگاران ندارد و به دلیل اینکه به آنها روی خوش نشان نمی دهد دائما از جانب ایشان مورد حمله قرار می گیرد .
یک فوتبالیست مغرور .....
بازیکنی که بیشتر از همه به فوتبال ایران در این 10 سال خدمت کرده و عکسش به اندازه ی بازیکنان درجه 3 هم روی جلد مطبوعات کار نشده ....
بازیکنی که ما حتی جانشینی برایش نداریم که 30% او برای تیم مفید باشد ...
البته اگر دایی تنها دارای خصوصیات منفی بود هیچگاه نمی توانست اینچنین در فوتبال ما و اسیا بدرخشد و در اروپا یکی از معدود آسیایی هایی باشد که در باشگاه های معتبر بازی کند .
عوامل موفقیت های او :
فوتبالیستی به غایت جاه طلب که با منطق و کار و تلاش و پشتکار مثال زدنی و دوری از هرگونه حاشیه و استفاده از تبلیغات رسانه ای نشان داده هیچ هدفی نیست که توان رسیدن به آن را نداشته باشد ...
دایی گرچه تکنیکی نیست و مانند عزیزی و کرمی بازیکنان را دریبل نمی زند ولی پاس های طلایی اش در فوتبال ضربات ناگهانی اش که با یک چرخش سریع به سمت دروازه شلیک می شود و مهمتر از همه ضربات سر مرگبارش را هیچ فوتبالدوستی که بازیهای او را دیده باشد از یاد نخواهد برد ....
بازیکنی که بیشتر از همه به فوتبال ایران در این 10 سال خدمت کرده و عکسش به اندازه ی بازیکنان درجه 3 هم روی جلد مطبوعات کار نشده ....
بازیکنی که ما حتی جانشینی برایش نداریم که 30% او برای تیم مفید باشد ...
ای کاش دیر بیدار نشود ......
دوست ندارم خرد شدن  شهریار ایران را ببینم .....