پسر معمولی

يكي مي گفت عصر ما عصر تنهاييه ، اما نه تنهاييه فيزيكي ...
اين روزا خيلي از آدم ها تنهان ، در حاليكه از دورانِ پارينه سنگي تا به حال هيچ وقت اين همه آدم رو زمين وول نمي خوردن !
اين دل آدماست كه تنهاست ، دلهايي كه محتاج يه نگاه ، يه آغوش ، يه بوسه ، يه لبخند و يه قلب صادق اند ...
حتي رابينسون كروزئه هم انقد تنها نبود كه همه ي اميدش ...همه ي اميدش به يه تلفن باشه !
اون اميد رو در يك بَلَم و درون خودش مي ساخت بي هيچ نيازي ...
جات خيلي خاليه ، حيف كه  ...