یه پسر معمولی

(بدون عنوان)

شهاب — Tue, 06 Apr 2010 16:16:37 GMT

از این پس اینجا می نویسم

بـ ـهـ ـا ر ا نـ ـه

شهاب — Fri, 19 Mar 2010 01:00:30 GMT

صبر با بخشش آغاز می شود ، با امید می شکفد و با عشق شیرین می شود.

پروردگارا به من دلی فراخ عطا کن تا ببخشم ؛ بخشش روحم از بند آزاد می کند و چشمم به عشق می گشاید.

نوری بر قلبم بتابان که چون تو ، همه را دوست بدارم.

عشقی به من بده که چون از آن هدیه دهم ، باز بیشتر شود.

خــانــه ام چنان ســبــز کن ، تا درختی شود با انبوهی برگ و شاخه ، که همه ی فکر ها ، عشق ها ، زبان ها ، نگاه ها ، دین ها ، از کویر تا جنگل ، از کوهستان تا دریا ، از زن تا مرد ، از پیر تا کودک را در آغوش گیرد.

با بخشش بدی ها از خاطرم پاک کن ، با عشق دلم استوار کن ، تا این بار صبوری هایم به سبزی پایان گیرد ،

و استقامتم ، قامت خمیده ی میهن کهنسالم را چون جوانی برنا ، افراشته سازد.

شـ ـیـ ـشـ ـه

شهاب — Wed, 03 Mar 2010 09:52:15 GMT

حرف هایی که می خوریم گاهی می تواند زنده کند و بمیراند

بلند بلند فکر کردن گاه به اوج می برد و گاه به زیر می کشد !

خـ ـا طـ ـر ه

شهاب — Sat, 20 Feb 2010 13:50:27 GMT

به خواب می روم و او را در آغوشی دیگر می بینم و ... می شکنم !

بیدار که می شوم او چشمانش خیس است ، فهمیده چه خوابی می دیدم!

ژ ن حـ ـمـ ـا قـ ـت

شهاب — Sun, 07 Feb 2010 10:18:21 GMT

وقتی از روی حماقت لحظه های من و تو را می کشند ؛ تنها سکوت می کنیم و با خود می گوییم ؛ که ای کاش نفعی می بردند ، نه این که هم من و تو را بسوزاندد ، هم خود را . . .
ای کاش من و تو هم ذره ای از این حماقت به ارث برده بودیم . . . صبر کن ببینم . . . ! به گمانم به ارث برده ایم ؛ خوب هم به ارث برده ایم !
چه حماقتی از این بالاتر که در برابر حماقتی که بهترین دقایقمان را به مسلخ می برد سکوت می کنیم؟
دلمان نمی آید ، در برابر جهل شان بایستیم ، مبادا که چینی نازک دلشان ترک بردارد!
امان از روزی که انسان خیال کند که می داند ، در یک آن گوش هایش کَر و چشم هایش کور می شود ؛ به صغیر و کبیر رحم نمی کند ، خون هایی می ریزد که به وقت بیداری تصورش هم برایش ممکن نیست ؛ «ابراهیم» می شود و تیغ بر گلوی فرزند می کشد . . .
این بار اما وقت ، وقت ِشوریدن است ، می دانیم که «کرم از خود درخت است» و دنبال غریبه نمی گردیم . خود را می کاوییم و پدرانمان و مادرانمان را ، که روبرو شویم با ریشه ی این «ندیدن» و «نشنیدن» . . .
خلاصه «گله» و «غُر غُر» کلاهی است که بر سر خود می گذاریم ، نتیجه هر چه باشد هم سنگِ قامت ماست !

پ.ن ١: داستانی که باعث شد شروع به نوشتن متن بالا کنم همان داستان قدیمی والدین و فرزند ،تضاد نسل ها ،‌ سنت و مدرنیته و ... هست که همه با آن آشناییم. یا صابون آن به تن خودمان خورده است ، و یا دور و برمان دیدهایم آنقدر که برایمان شنیدن و حرف زدن درباره اش عادی باشد.

به آخر نوشته نزدیک می شدم که به سرم زد به سراغ «از ماست که برماست» و یا همان عبارتی که در متن به کار رفته : «کرم از خود درخت است» بروم این دو بحث را که از نظر من یکی است در هم آمیزم. می دانم که الان که این نوشته تمام شده شاید خواننده با توجه به اوضاع جاری کشور برداشتی صرفاً کلان و در خصوص کل کشور ایران از آن داشته باشد. جالبی ماجرا همین جاست که می بینیم تحمیل عقایدی که توجیهات عرفی و شرعی محکمی دارد ولی با عقل جور در نمی آید تنها از سوی ح ک و م ت انجام نمی شود و «خانواده» در واقع پایگاه اصلی آن است. جوان تحصیل کرده و دنیا دیده ی امروزی (که با دسترسی به اینترنت این دهکده ی جهانی را تا حدی دیده است) هر چیزی را از نسل های پیش از خود به عنوان قانون یا اصل نمی پذیریدو در برابر آن می ایستد (در واقع امید است که بایستد)

خیابان ها این روزها تنها به دلیل اعتراض به یک «جعل حق» آشکار شلوغ نیست. این اعتراض هر چه است اعتراضی است که جامعه ای به خود می کند. جامعه ای که از دست خودش به ستوه آمده و جام صبرش لبریز شده است.

آیا می توانیم از میان خروارها فکر ،‌ سنت ، داستان و دین و مذهب که تاریخ دیرینه مان برایمان به جا گذاشته ، ژن حماقت (که بدون فکر هر چیزی را بپذیریم) را بیرون بکشیم و با «سرندِ منطق» گذشته را به حال آوریم و آینده را بسازیم؟!

پ.ن ٢: پ.ن قبلی را از این جهت نوشتم که غامض بودن و به قول دوستی رمز گونه نویسی ام را بشکنم!

پ.ن ٣: کلی گشتم و برای این پست وبلاگم عکسی متناسب انتخاب کردم ، ولی در هنگام آپلود عکس متوجه شدم ظاهرا سایت مورد نظر من قادر به آپلود نیست (سایت باز می شود می توانی داخل حساب خود بشوی ولی عکس جدیدی را نمی توان آپلود کرد) ، احتمالا این داستان کوچک ترین ارتباطی به از دسترس خارج شدن جی میل و روز های پیش رو ندارد !

سـ ـخـ ـت جـ ـا ن

شهاب — Tue, 26 Jan 2010 19:26:04 GMT

ای کاش من هم یک سوسک بودم
که وقتی پای زندگی له ام می کرد ، می مردم !

پ.ن (٨٨/١١/١٠) : بعد از هر خالی شدنی ،‌بازسازی ای هست ؛ نوشتن یک جمله گاهی وصف حال یک لحظه است فقط همین

مـ ـی خـ ـو ا هـ ـم بـ ـا یـ ـسـ ـتـ ـم

شهاب — Mon, 11 Jan 2010 05:56:31 GMT

چند نفس ِ گره خورده
زمان ، تهی از کالبد ِ حال ، آینده و گذشته . . .
امروز فهمیدم ، عمیق ترین احساس ، «بی حسی» است .
بزرگ ترین محبت «رها کردن» است و صادق ترین علاقه «بی تفاوتی» ؛
و گرنه ، سوز ِ سرما ، با سوزاندن چند تکه چوب و بستن ِ چشم ، ساکت سر جایش می نشیند .
زندگی وقتی ساعت مچی خوابیده باشد ، بیشتر شبیه «زندگی» است !

پ.ن ١: در سرما وقتی آتشی از دور نمایان باشد ، گام ها استوار تر زمین را لمس می کند .

پ.ن٢: وبلاگ یکی از بهترین مینیمال نویس های روی کره ی زمین هم فیلتر شد .

بـ ـن بـ ـسـ ـت

شهاب — Mon, 28 Dec 2009 03:36:40 GMT

دلم برایت می سوزد ، این روزها هر اتفاقی تنت را می لرزاند ،
کسی بمیرد ، تو می ترسی !
کسی به دنیا بیاید ، تو می لرزی !
کسی اسیر شود ، تو نگران می شوی ،
کسی آزاد شود ، بیشتر دلت می جوشد ،
کسی حرف بزند ، سرت درد می گیرد ،
کسی سکوت کند ، خواب از چشمانت رخت بر می بندد ،
هر تغییری و هر سکونی ، هر ابری و هر بادی ، هر چه بشود و هر آن چه نشود ، . . .
سرنوشت تو این روزها ، ترس و بی خوابی است . . .
دروغ می بافی و آن قدر تکرارش می کنی که باور می کنی حقیقت همین است !
روزی می رسد که بیدار می شوی ،
مجبور می شوی چشمانت را باز کنی و ببینی آن چه هر روز از دیدنش فرار می کردی . . .
آن روز نزدیک است . . .

قـ ـهـ ـر مـ ـا ن خـ ـا کـ ـسـ ـتـ ـر ی ، بـ ـد ر و د !

شهاب — Sun, 20 Dec 2009 18:42:40 GMT

این روزا چیزی که زیاده ، خبره و اگه غرق شدن تو اخبار ، یا به کلی بی خبری ، دامن آدم رو نگیره ، کنار هم گذاشتن خبر ها ، مثل قطعات یک پازل می تونه باعث بشه به راحتی هر فرد عادی تبدیل به یک تحلیل گر بشه ، و این خودش تو دنیای غیر حرفه ای اینترنت ، صحبت های روزمره بین همکاران ، خانواده و دوستان باعث میشه یک عالمه فکر و تحلیل بیان بشه ، شنیده بشه و رد و بدل بشه و به قول معروف کمک بکنه به تکثر گرایی در جامعه ای که قصد داره حقوق مدنی شو در درجه ی اول بشناسه و بعد از اون روز به روز بیشتر ازش برخوردار بشه .
ما "قهرمان ها" رو دوست داریم ، کتاب ملی مون "شاهنامه" اس با قهرمان هایی که به گفته ی بسیاری بی نظیر ترین اسطوره های تمدن های مختلف هستن . ما عاشق اسطوره ایم و این عشق تو دوران معاصرباعث شده که نتیجه ی تلاش ها و مبارزات به آن چیزی که باید ، نرسیده باشد .
وقتی حرف "بها دادن" برای رسیدن به هدفی ، آن هم از جنس اهدافی که مورد بحث است ، می شود ، ما عادت داریم زود حرف خون هایی که دادیم ، زندان هایی که رفتیم ، شکنجه هایی که شدیم را پیش بکشیم ؛ غافل از این که همیشه "نقد ِ خود" و "پذیرفتن اشتباه" ، هرچند در ظاهر عملی و آسان تر است ولی وقتی پای عمل می رسد می بینی که تحمل درد اش از زندان و شکنجه و حتی خون دادن بسیار بیشتر است !
نمی دانم وقتش شده یا نه ، که خاکستری باشیم و قهرمان هایمان را خاکستری ببینیم تا بحث ِ "نقد" و "اشتباه" دوباره به صندوقخانه یا انباری انداخته نشود ، یا نه؟
این شانس را داشته ایم در این مدت ، که چند تن از کسانی که پتانسیل "بُت شدن" را داشته اند بارها خود را شکسته اند ، ازین شانس ها معمولاً زود به زود هم سراغ آدم نمیاد (باور نداری همین تاریخ خودمون رو نگاه بنداز) دیگه با ماست که ازین به بعد رو چه طور بسازیم . . .
خلاصه ی کلام ، آقای خاکستری ! یادت به خیر ، این "عاقبت به خیری" که مادر بزرگ ها می گن رو من تازه معناش رو فهمیدم . . .

ر فـ ـتـ ـن

شهاب — Fri, 04 Dec 2009 18:59:42 GMT

وقتی اون شتر معروف دور و برت می پلکه و دل دل می کنه بخوابه یا نه ؛ یهویی می بینی خیلی از کسایی که می شناسیشون حسابی به تکاپو می اَفتن ، حالا یا از ترس شتره ، یا از ترس خوابیدنش ، نمی دونم !

می شینی رباعیات خیام می خونی ، می خوای بی خیالی طی کنی ، رها بشی ، با شتره خوش و بش کنی ، با زندگی گل یا پوچ بازی کنی . . .

ولی یه عالم قلاب که بهت وصله چی می شه ؟ این همه آدمی که (قبل از این ماجرای شتره نمی دونستی این همه باشنن!) از این شوخیا خوششون نمیاد رو چی باید بهشون بگی ؟

دلم یه سیگار می خواد! ده روزه که نکشیدم!

پ.ن: فرق ما با آن ها این است که ما از شور و امید شب ها بی خوابی به سرمان می زند ؛ آن ها از سر ترس و دلهره !

یک روز صبح کابوستان دست بر زانو می گذارد و می ایستد ، ان روز خورشید برای شما دیگر طلوع نخواهد کرد !

پ.ن ٢ : دوست شاعرم از سرزمین شعر و شراب (شیراز) اقدام به انتشار اشعارش کرده است که بدین وسیله می توانید با قلم زیبایش آشنا شوید.