پسر معمولی

گـ ـفـ ـتـ ـگـ ـو هـ ـا ی مـ ـن بـ ـا خـ ـو د م

بـ ـهـ ـا ر ا نـ ـه
نویسنده : شهاب - ساعت ٤:۳٠ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۸/۱٢/٢۸
 

صبر با بخشش آغاز می شود ، با امید می شکفد و با عشق شیرین می شود.

پروردگارا به من دلی فراخ عطا کن تا ببخشم ؛ بخشش روحم از بند آزاد می کند و چشمم به عشق می گشاید.

نوری بر قلبم بتابان که چون تو ، همه را دوست بدارم.

عشقی به من بده که چون از آن هدیه دهم ، باز بیشتر شود.

خــانــه ام چنان ســبــز کن ، تا درختی شود با انبوهی برگ و شاخه ، که همه ی فکر ها ، عشق ها ، زبان ها ، نگاه ها ، دین ها ، از کویر تا جنگل ، از کوهستان تا دریا ، از زن تا مرد ، از پیر تا کودک را در آغوش گیرد.

با بخشش بدی ها از خاطرم پاک کن ، با عشق دلم استوار کن ، تا این بار صبوری هایم به سبزی پایان گیرد ،

و استقامتم ، قامت خمیده ی میهن کهنسالم را چون جوانی برنا ، افراشته سازد.



 
 
بـ ـر گ
نویسنده : شهاب - ساعت ۱:۳٤ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۸/٦/٢٠
 

سال هاست که از سکوت می پژمرند،
برگ هایی که رنگ آفتاب را هیچ گاه ندیده اند،
برگی که سبز نیست زرد است !
چه فرق دارد بر شاخه بخشکد ،
یا که بر زیر پای عابری که نمی بیندش؟
او سبزی اش را فریاد می زند این بار،
و آفتاب را در دست خواهد گرفت . . .


 
 
B u t t e r f l y E f f e c t
نویسنده : شهاب - ساعت ۸:٥٩ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۸/٤/۳۱
 

در هنگام رانندگی چند درجه چرخاندن فرمان ، مقصد را از شمال به جنوب ، از شرق به غرب و از سپید به سیاه تغییر می دهد .

نمی دانم چرا باورش اینقدر دشوار است که تنها همان چند درجه این چنین مسیر زندگی را دگرگون می کند .

تنها همان چند درجه ، تنها همان چند کلمه ، تنها همان نگاه ، . . . مرا به بالای پرتگاه احساس برد و امروز اینجایم !

 

پ.ن 1 : فیلم اثر پروانه ای (Butterfly Effect) از آن دسته فیلم هایی است که بعد از دیدنش غرق می شوم !

 

پ.ن 2 : "نکند یک قدم اشتباه مسیر را عوض کند ، خون ها و رویاهای ما را بمیراند وسبزمان بخشکد و به زردی بیافتد . . . "

هر حرکتی بهتر از سکون است به هر حال ! و "سبز" ، روییدن است ، در هر لحظه به سوی خورشید ، چه بشکفد ، چه نه ؛ ساکن نمی ماند . . .

 

پ.ن 3 : باورش سخت است که رویا به امید بدل گشته ، من و تو به رسم دیرین رویا را بر فراز قله و دستنیافتنی می بینیم ؛ آن رویا در چند قدمی ماست ، منتظر دستی که به سویش دراز شود !