دبيرستان

<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

 

از قبل با علی و اکبر قرار گذاشته بودم که با همدیگه بریم آخه تنها کسی که بین ما

 

سه نفر یه ابوطیاره داشت من بودم ..... ولی یکی دیگه هم قاچاقی به ما اضافه شد ....

 

اونم چه کسی!

 

محمد که بچه بسیجی کلاس بود و هیچکس دل خوشی ازش نداشت! تو اون دوران عادت

 

داشت به همه گیر بده و با استفاده از منطق قوی اش ( زور و تهدید!) همه رو به صراط

 

مستقیم هدایت کنه! چند تا از بچه ها هم می گفتن که وقتی با یه دختر توی خیابون دیده

 

بودتشون خیلی رفتار زننده ای باهاشون داشته مث خیلی های دیگه که خودشون رو مظهر

 

پاکی و نماینده ی شرع می دونن! خلاصه حرکت کردیم.... ترافیک وحشتناک بود فکر می

 

کردم از همه دیر تر برسم ولی جز اولین نفر ها بودم خیابون فرشته فکر می کنم تا اون روز

 

 رنگ هیچ پیکانی رو ندیده بود که خوب من نخواستم از این نعمت محروم بمونه و

 

مستفیذش کردم!

 

یکی از بچه های تجربی ( که البته زیاد هم شناختی ازش نداشتم و ندارم) بانی این

 

مهمونی بود  وارد که شدم یکی از بهترین معلم هامو که دیگه بازنشسته شده دیدم ....

 

همیشه من براش محبوب ترین فرد کلاس بودم از دیدنم خیلی خوشحال شد و

 

طبق معمول شروع کرد بیخودی از من تعریف کردن...

 

مثلا از موهای در هم ریخته و بلند و ژولیده ام که همه می گن مث جنگلیا شده کلی

 

خوشش اومد و گفت که  خیلی با ابهت شدی!

 

مردی حدودا هفتاد ساله و بسیار تر و تمیز و مرتب با سبیل هایی زیبا که بیشتر

 

تیپش به افراد نهضت آزادی می خوره ولی از نشستن توی خونه و بلاتکلیفی خسته بود

 

و بی حوصله ...

 

معلم فیزیک هم که اون دوران هنوز مجرد بود سرزنده و مث رامبد جوان همش

 

ورج و ورجه می کرد کمی سنگین تر و موقر تر شده بود! ....

 

معلم زبان هم که حالا دیگه از تدریس زده بیرون و کارمند بانک شده مث همیشه

 

رشید و با ابهت با هیکلی عضلانی و با صدایی کلفت در حالیکه مثل سابق بسیار مهربان و

 

دوست داشتنی بود و آخر سر هم معلم مشاورمون که البته دیدارش ذوق زده ام نکرد چون

 

هنوز هر هفته تو باشگاه فوتبال می بینمش!

 

بچه هم یکی یکی از راه می رسیدند و مث ترکه که تو استادیوم با نفر اول روبوسی کرد و

 

توی رویدربایستی گیر کرد و با کل 100 هزار نفر روبوسی کرد یکی یکی همه رو می

 

بوسیدن! ( شانسم که نداریم... اگه اینجا هم مث خیلی از کشورها مدارسش مختلط بود که من

 

اصلا مخالفتی با دیده بوسی نداشتم!)با دیدن هر کدوم از بچه ها خاطرات یکی یکی از ذهنم

 

می گذشت و حسرت دوران فوق العاده ی دبیرستان دلم رو می فشرد!

 

واقعا فوق العاده بود .....

 

یه چند تایی از بچه ها رفته بودن قاطی مرغ ها جالبه که اتفاقا شر و شور ترین ها هم به این

 

افتخار دست یافته بودند! یه سری هنوز دانشجو بودند و یه سری هم سرباز و یه سری دیگه هم

 

از صدقه سر بابا رفته بودند سر کار! شوخی شوخی 6 سال از اون دوران گذشته ... ولی من

 

متوجه شدم که بیشتر بچه ها هم مث من هنوز باورشون نمی شه از دنیای نوجوانی و درس و

 

مدرسه بیرون اومدن و وارد دنیای پر از مسوولیت و استرس آدم بزرگا شدن.....

 

به هر حال باید ساخت مگه چاره ی دیگه ای هم هست؟!

 

( وبلاگ دومم آپديت شد )

/ 19 نظر / 4 بازدید
نمایش نظرات قبلی
akbar

سلام.يه کافی نت پيدا کردم که اينجا رو باز کنه...بابا خاطرات !!

نرجس

سلام.......مطمئنم امشب هر جای دنيا که باشی خودتو ساعت هفت ميرسونی خونه!!!!!!!

كوه يخ

:) خوش بهح الت۱ منم البته دوستای دبيرستانم را کم و بيش خبر دارم ازشون! آخه ما فقط ۱۶ نفر بوديم ... ولی چه زود ميگذره هااا

داداش پارساي فراري !!!!

سلام شهاب جان . چند وقت پيش با مهدی رفته بوديم شهرستان . بعدش يه فيلم از دوران پيش دانشگاهی در روزهای آخر سال رو خونه يکی از دوستان ديديم . خيلی صفا کردم . دلم برای تک تکشون تنگيده . جالب اينکه همون روز یکيشون زن گرفت !!!! دوستيها هميشه زيباست حتی خاطره هاشون . فقط نبايد بذاريم حرفها خرابش کنن .......

natasha

مهمونی ؟؟؟؟ من ديروز مهمونی بودم که مال دوستان دبستانم بود. هر کی قيافه ای شده بود ، کلی خنديدم. چقدر زود ميگذره.

shiva

سلام...چطوری؟حس بزرگ شدن وحشتناک...روزی که ميرسه و تو دنيا رو با تمام پستيهاش لمس ميکنی...يا علی

joojoo

شهاب خان خبری ازت نيست

خردمند

سلام آقا بزرگه! بزرگ شدن سخته! هيچ لذتي هم نداره .چيزهايي هم هست ..لحظه هايي پر اوج.... مي گي نه از آقا سهراب بپرس....